[Fic]ulkiora x grimmjow[อุล & กริม Adventure]

posted on 29 Nov 2010 23:43 by fangpoppula
สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านค่ะ ตอนนี้ขอสารภาพเลยว่ายังไงๆก็ยังงงกับการใช้บล็อกอยู่ดี 555+ รอให้มีโอกาสจะลองนั่งศึกษาดูละกันนะ ตอนนี้ก็ทำนู่นทำนี่มั่วๆไปก่อนละกัน~ (ทำตามยะถากรรมว่างั้นเถอะ เตอะๆ)
เข้าเรื่องกันดีกว่า~  ฟิคเรื่องนี้เราลงไว้หลายเว็บมาก จะเพิ่มอีกสักเว็บคงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ = =" แน่นอนว่าแต่งไว้ค้างปีมานานแสนนนานแล้วช่วงนี้เหมือนจะ(?)มีไฟผุดออกมา ถ้ามีอารมณ์ ข้าน้อยก็จะพยายามแต่งต่อสุดความสามารถอันน้อยนิดนะจ๊ะ~ ยังไงก็ตามช่วยติชมในหลายๆเรื่องด้วยนะคะ จะได้เอามาปรับปรุงต่อไปจ๊ะ ฮึๆๆ~
--------------------------------------------------------------------

-1- บ๊าย บาย ลาส นอร์ เช่ ~~ T0T
แสงจันทร์สาดส่องลงมา ณ อาคารสีขาวที่ล้อมรอบไปด้วยทะเลทรายอันร้อนระอุแต่กลับหนาวเหน็บยามค่ำคืนเอสปาดาร์ No.4 นามอุลคิโอร่ากำลังนั่งหลับตาพริ้มอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ในห้องสีขาวบริสุทธิ์ เขากำลังคิดว่า ลาสนอร์เช่แห่งนี้ มันน่าเบื่อพอๆกับเอสปาดาร์หัวสีฟ้าคนนั้น. . . เพราะวันๆ เจ้านี่ได้แต่ตามตื้อขอท้าสู้แย่งลำดับได้ทุกวัน. . .
“เฮ้ย!แกยังไม่หลับใช่มั้ยออกมาสู้กันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยสิฟะไอ้ตาเขียว”
เสียงที่คุ้นหูดังมาจากด้านนอกประตูมันยิ่งทำให้ต่อมความเบื่อของหนุ่มตาสีมรกตเพิ่มสูงขึ้นหนักเข้าไปกันใหญ่ แต่เขาก็พยายามเก็บอารมณ์แล้วอยู่นิ่งๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เฮ้ย!ข้ารู้ว่าแกได้ยินเสียงข้านะบอกให้เปิดประตูไงไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
. . .เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ<ฮา~~>
ตึง~**
ประตูเหล็กกล้าบานใหญ่ถูกพังลงด้วยพลังหมัดช้างสารเปรี้ยงเดียวจอดของกริมจอว์ แต่เขาก็ต้องหัวเสียกับความว่างเปล่าที่อยู่ภายในห้องนี้เพราะหนุ่มอุลของเรากระโดดลงไปจากหน้าต่างด้วยควาสูง 5 ชั้นเสียแล้วว~~
ร่างสูงยังไม่ละความพยายามที่จะไล่ล่าคู่ต่อสู้ของเขาหลังจากที่สายตาเหยี่ยวกระหายเห็นบุคคลที่เขาต้องการตัวเดินไปตามทะเลทรายทางทิศเหนือ เขารีบใส่เกียร์สุนัขแล้ววิ่งตามร่างเล็กเต็มสตรีมจนในที่สุดก็ตามทัน<โอ้วว. . .สู้จริงนะพ่อกริม =.,=” >
“ เฮ้!แกไอ้ตาเขียวดึกดื่นค่ำคืนแกจะไปไหนของแกฟะ”
.ไปให้ห่างไกลสวะอย่างเจ้า”
ร่างเล็กตอบกลับด้วยเสียงเรียบๆและเย็นชา
“มันจะเกินไปแล้วแก. . .”
เคร้ง!
ดาบของทั้งคู่เข้าปะทะกันโดยแรงโทสะของกริมจอว์เป็นตัวเริ่ม ตอนนี้ต่อให้เป็นลำดับที่ร่างสูงอยากได้แทบเป็นแทบตายจากหนุ่มผิวสีซีดเผือดก็มิอาจเอามาแลกกับความตายที่เขาต้องการมอบให้ไอ้กวนโอ้ยตาเขียวนี่เป็นอันขาด
“แกนี่มันน่าฆ่าทิ้งให้ตายจริงๆอุลคิโอร่า”
“เฮอะ. . .แต่คนอย่างเจ้าไม่มีค่าพอที่จะให้ข้าปลิดชีพได้หรอกเจ้าสวะ”
ร่างเล็กยังพูดด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบและใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกเช่นเคย มันยิ่งเป็นแรงก่อให้อารมณ์ของเอสปาดาร์ผมสีฟ้าครามกริ้วโกรธเหมือนเอาไฟมาจุดกับเชื่อเพลิงชั้นดีก็มิปาน ทำให้การต่อสู้ ของเอสปาดาร์ทั้งสองดุเดือดยิ่งกว่าเดิม
ขณะที่ทั้งสองกำลังสาละวนอยู่กับการประหัตประหารกันอยู่ ก็หารู้ไม่ว่ากำลังมีสิ่งแปลกปลอมพุ่งลงมาจากฟ้ามุ่งหน้ามาด้วยความเร็วสูงทางพวกเขาทั้งสองมันเป็นแสงสีทองคล้ายอุกาบาตสีที่ตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืนช่างดูงามตาเสียนี่กระไร. . .แต่มันก็ยังมีแรงดึงดูดไม่พอที่จะทำให้เอสปาดาร์ทั้งสองหันมาดูความงามของมันเพราะตอนนี้ไอ้บ้าสองตัวกำลังอยากจะฆ่ากันจนเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมกระมัง- -“
เฟี้ยวววว~~ตูมมม~~
อย่าตกใจไปเสียงนั้นมิได้เป็นเสียงที่เกิดจากการต่อสู้กันของเอสปาร์ดาร์ทั้งสองแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงของสิ่งแปลกปลอมที่ตกลงมาใส่ร่างของเอสปาร์ดาร์ทั้งสองอย่างจัง ทั้งสองถูกสิ่งนี้ส่งไปยังที่ๆห่างไกลลาส นอร์เช่ และคงมีเรื่องวุ่นๆและการผจญภัยสุดหฤโหด<?>ที่กำลังรอเอสปาดาร์ทั้งสองอยู่อย่างแน่นอน~~

-2- อุลคิโอร่า&กริมจอว์เปลี๋ยน ไป๋. . .
คุณกริมจอว์. . .คุณกริมจอว์ขอร๊าบบบ><
“อะ. . .อืมมม. . .”
แหมท่านนี่กว่าจะฟื้นก็ปาไปตั้งวันเต็มๆเชียว ข้านึกว่าท่านจะซี้ม่องเท่งซะแล้วโฮ่ๆ เอ้านี่ขอรับน้ำชา- w-
“ อืมมม. . . ขอบใจ”
เจ้าของผมสีฟ้ารับน้ำชามาจากเจ้าภูตจิ๋วผมสีชมพู หน้าตาสัดส่วนทุกอย่างเหมือนซาเอล อพอลโลเปี๊ยบแต่เจ้าตัวเล็กนี่สูงแค่ 1 ฟุตเท่านั้น แถมยังลอยได้อีก- -
“ ซะเมื่อไหร่ละเฟ้ย! แกเป็นใคร ทำไมหน้าตาเหมือนซาเอลอย่างกะแกะโคลนนิ่งแบบนี้ฟะ แล้วไอ้ห้องสีชมพูพิลึกกึกกือนี่มันอะไร”
เจ้าตัวเล็กหัวเราะฮึๆในลำคอกับความรับรู้ทื่อๆของกริมจอว์อย่างขบขันพลางลอยลงมานั่งเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆกับเตียงที่กริมจอว์นอนอยู่เมื่อครู่
“ ใจเย็นๆซิขอรับท่านกริมจอว์เอาเป็นว่ากระผมจะค่อยๆอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟัง แต่ตอนนี้กรุณาอย่าเอามือมาบีบหัวกระผมได้ไหมขอรับกระผมเจ็บบบT-T ”
เจ้าของผมสีฟ้ามองเจ้าตัวเล็กอย่างเคืองๆก่อนจะปล่อยมือออกจากหัวกลมๆของเจ้าภูตจิ๋ว เจ้าตัวเล็กกระแอมเสียงอย่างเอาการเอางานและเริ่มแนะนำตัวเอง
“ อะแฮ่มมม. . .งั้นกระผมก็ขอสวัสดีท่านกริมจอว์อย่างเป็นทางการ กระผมมีชื่อว่า ซาคอน ท่านซาเอลสร้างตัวกระผมขึ้นมาเพื่อเก็บข้อมูลน่ะขอรับ”
“ ข้อมูล??ข้อมูลอะไร? ”
พ่อจอมโวยวายเริ่มฉุนเล็กน้อยและกำลังคิดว่าถ้ากลับไปได้จะเข้าไปอัดไอ้นักวิจัยหัวสีชมพูสุดกระแดะนั่นให้เละเลยทีเดียว
“ ฮะๆอันที่จริง ท่านซาเอลต้องการเก็บข้อมูลของฮอลโลว์ที่อยู่ทางเหนือของลาส นอร์ เช่ เท่านั้นขอรับโดยการส่งตัวข้าซาคอนมากับอุกาบาตรที่ตกมาใส่ท่านและเมื่อมันตกใส่ฮอลโลว์ตนใดก็จะพาฮอลโลว์เหล่านั้น มาศึกษาการเอาตัวรอดในโลกที่สร้างขึ้นมาใหม่หรือก็คือโลกที่ท่านกำลังอยู่ในตอนนี้นี่เองขอรับ^__^ ”
“เดี๋ยวก่อนแกจะบอกว่าข้าเป็นพวกสวะอย่างฮอลโลว์ชั้นต่ำๆนั่นน่ะเหรอ”
กริมจอว์ฉุนขาดกับสิ่งที่เจ้าตัวเล็กซาคอนพูดออกมาตอนนี้ลำคอของเจ้าหัวชมพูอยูในกำมือของกริมจิว์เรียบร้อยและอยู่ในสภาพที่พร้อมจะบีบให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ= =”
“ ช้าก่อนขอร๊าบบบท่านกริมจอว์~~ ฟังกระผมพูดให้จบก่อนครับคือ. . .ที่เรื่องเป็นแบบนี้เพราะมันเกิดความผิดพลาดน่ะขอรับ เนื่องจากอุกาบาตที่ตกลงมาต้องใช้พลังกดดันวิญญาณในการเดินทางและมันจะตอบสนองกับพลังกดดันวิญญาณของวัตถุอื่น ช่วงค่ำคืนเป็นช่วงที่ฮอลโลว์จะออกมาหาเหยื่อกันพลุกพล่านเราจึงเลือกที่จะปล่อยอุกาบาตเพื่อสุ่มเอาฮอลโลว์มาวิจัยน่ะครับ แต่มันคงไปตอบสนองกับพลังกดดันวิญญาณที่ท่านปล่อยออกมาเลยไปตกใส่ท่านไงล่ะขอรับT T ”
“สรุปง่ายๆคืออุกาบาตรนั่นมีการตอบสนองกับพลังวิญญาณของพวกเราแล้วส่งเรามาที่นี่ใช่มั้ยครับ^__^”
เสียงอันสุขุมอ่อนโยนต้องทำให้ให้เจ้าภูตจิ๋วและเจ้าของผมสีฟ้าหันไปดูคนที่ยืนอยู่ตรงประตู. . .อุลคิโอร่านั่นเองแต่มันกลับทำให้คนผมฟ้าต้องงงเสียมากกว่า หมื่นวันพันปีไม่เคยเห็นไอ้ตาเขียวส่องนี่พูดจาสุภาพกับใครคนอื่นยกเว้นท่านไอเซ็น แถมรอยยิ้มเปื้อนหน้าที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมันมาก่อน โอ้ววว~~ ไอ้โลกบ้านี่มันอะไรกันนะ. . .
“อ้าวกริมจอว์คุงทำไมอ้าปากหวอแบบนั้นล่ะครับ. . .ไม่สบายรึเปล่า??"
หนุ่มผิวสีหิมะซีดเดินเข้ามาหากริมจอว์แล้วเอามือเรียวสวยจับหน้าผาก กริมจอว์ของเราเริ่มช็อกกับความเปลี่ยนไปของไอ้เอสปาดาร์หมายเลข 4 นี่ซะแล้ว
“เอ. . .ตัวก็ไม่ร้อนนี่นาทำไมสีหน้าไม่ดีเลยล่ะครับ”
อุลคิโอร่าเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้กริมจอว์ทำเอาคนผมฟ้าถึงกับสะดุ้งโหยงและเผลอผลักหน้าเอสปาร์ดาร์ตาสีมรกตให้ออกห่าง ในช่วงวินาทีนั้นความคิดความรู้สึกที่แปลกประหลาดเริ้มถาโถมเข้ามาใส่กริมจอว์. . .เจ้าตาเขียวนี่น่ารักชะมัด แต่. . .จะคิดแบบนั้นได้ยังไงก็เจ้านี่เป็นศัตรูที่ต้องฟาดฟันเพื่อแย่งเอาลำดับนี่. . .
“ใครใช้ให้แกเรียกคำลงท้ายชื่อข้าด้วยคำที่ชวนอาเจียนแบบนั้นฟะ”
“ ดะ. . .เดี๋ยวก่อนขอรับท่านทั้งสองอย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ. . .ข้ายังมีเรื่องที่ต้องบอกให้ทราบกันอีกนะครับ><”
ซาคอนพูดแทรกบทสนทนาของเอสปาร์ด้าทั้งสอง<หลังจากถูกลืมไปชั่วคราว>แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเพราะทั้งสองยังวุ่นอยู่กับการทะเลาะกันเหมือนเด็กๆอยู่บนเตียงสีชมพูหวานแหววนั่น - -“
แต่ยังไงซะเจ้าตัวเล็กก็ต้องอธิบายถึงสาเหตุที่อุลคิโอร่าเปลี่ยนไปและภารกิจที่เอสปาร์ดาร์ทั้งสองต้องทำให้สำเร็จอีกเฮ้อ! งั้นเอาเป็นว่าเขียน จม. ไว้ให้สองคนนี้อ่านกันเองแล้วกัน=w=
ซาคอนถอนหายใจพลางวาง จม. สีเหลืองนวลที่ไม่รู้เอาเวลาจากไหนมาเขียนไว้บนโต๊ะที่อยู่ข้างๆเตียงก่อนที่จะลอยตัวออกไปจากประตูอย่างสบายใจ
ฝ่ายเอสปาร์ดาร์ทั้งสองหลังสาละวนกับการทะเลาะกันจนเหนื่อย กริมจอว์ที่เพิ่งเอะใจว่าทำไมนิสัยและบุคลิกของไอ้ตาเขียวนี่ถึงได้ เปลี่ยนไปขั้นหน้ามือเป็นหลังเท้าจึงกะจะหันไปถามเจ้าตัวปัญหาตัวจิ๋วแต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่าที่ชวนให้เขาอารมณ์เสียอีกจนได้
"เจ้านั่นวางจดหมายทิ้งไว้บนโต๊ะแหนะกริมคุง~"
“แก. . .ถ้ายังเรียกข้าด้วยคำลงท้ายน่าสะอดิสะเอียนนั่นอีกข้าจะอัดแกซะ”
กริมจอว์หันไปดู จม.ที่วางไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบขึ้นมาเปิดดู เมื่อเขาเริ่มเปิดจม.ก็ต้องพบกับสิ่งแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของเขา!
>…
>>>….
>>>>>…..
>>>>>>>เขาอ่านหนังสือไม่ออก55+< แป่วววว~~ >
กริมจอว์จึงเหล่มองร่างเล็กที่กำลังนั่งงอนตุ๊บป่องแก้มโป่งอยู่. . .ฟะ. . .ไอ้นี่เปลี่ยนไปแนวอินโนเซนต์ ได้น่าขยะแขยงจริงๆ-*-
“เฮ้! อุลคิโอร่าอ่านนี่ให้ฟังหน่อยสิ”
“เชอะ! ”
ร่างเล็กสะบัดหน้าพลางหันหลังให้ร่างสูง ถ้าเป็นอย่างนี้มีทางเดียวคือต้องง้อไอ้เอสปาดาร์ตัวซีดนี่เหรอฟะ. . .ข้าต้องง้อไอ้นี่เหรอไม่เด็ดขาดแต่. . .ถ้าไม่ทำแล้วตูจะรู้ได้ไงว่าไอ้เตี้ยนั่นเขียนอะไรไว้ในนี้แถมหนทางที่จะออกไปจากโลกของไอ้นักวิทยาศาสตร์โลกจิต รสนิยมเชยๆนั่นอีก. . .ว๊อยยย~~!!
“เออ!!ก็ได้ๆแกจะเอาอะไรก็ว่ามา”
“จริงนะครับ~'w'”
ร่างเล็กหันมายิ้มแป้นให้ร่างสูง หึยยย. . .เจ้านี่ทำไมมันเปลี่ยนบุคลิกได้เร็วงี้ฟะกริมจอว์คิดพลางถอนหายใจเบาๆ
“ข้าจะไม่พูดซ้ำ”
“งั้นผมขอเรียกคุณว่า กริมจอว์คุง ส่วนคุณก็ต้องเรียกผมว่า อุล ตกลงนะครับ”
“เฮ้ยยย!! แกเกินไปแล้ว ไม่ได้เฟ้ยยย! ”
“งั้นผมไปละครับ”
“เฮ้ยยย.!!อะ. . .อุล. . .เดี๋ยวเด้>///<”
ร่างเล็กทำท่าว่าจะลุกออกไปจากเตียงแต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงเรียกให้อยู่ต่อของคนผมสีฟ้า<ร้ายจริงๆนะอุลจัง->
"ครับผมกริมคุง^w^"
ร่างเล็กหันมายิ้มให้กริมจอว์อย่างพอใจ
“ชิ. . .เอ้า จม.อ่านให้ข้าฟังเร็วเข้า”
เวรชิบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คนผมฟ้าอยากจะ Said คำๆนี้เป็นล้านๆรอบ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยต้องทำตามใจใครขนาดนี้มาก่อนน เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขาคิดได้ว่า ถ้ากลับไปลาส นอร์ เช่ ได้เห็นทีจะต้องหัดอ่านหนังสือซะแล้ว . . .
ฝ่ายอุลคิโอร่าหลังจากกวาดสายตาอ่าน จม. อยู่ครู่หนึ่งก็ทำหน้าเครียดแล้วหันมาจ้องหน้ากริมจอว์เขม็ง ทำเอาคนหัวฟ้าต้องหน้าถอดสีตามไปกับบุคลิกของร่างเล็กที่เปลี่ยนไปอีกแล้ว
“ แกเป็นอะไรของแก”
“กริมคุง ดูท่า. . .เราจะแย่ซะแล้วล่ะ”
คำพูดของร่างเล็กทำให้กริมจอว์หน้าถอดสีเข้าไปกันใหญ่ มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ยกริมจอว์คิดพลางเกาหัว แกรกๆ
“มีอะไรแย่อีกล่ะฟะ”
ร่างเล็กกวักมือเป็นสัญญาณบอกให้ร่างสูงเข้ามาหาใกล้ๆ กริมจอว์เคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กอย่างว่าง่าย หนุ่มตาสีมรกตยิ้มออกมาอย่างพอใจและแฝงเลศนัยไว้ในรอยยิ้มเดียวกันนั้นเอง
กริมจอว์เริ่มรู้สึกไม่ชักมาพากลจึงผละศีรษะออกจากไอ้ตัวยุ่งแต่ดูเหมือนจะช้าไปเพราะร่างเล็กดึงร่างของเจ้าของผมสีฟ้ามาประจบปากจุมพิตเสียแร้นนน>w<
“ฮึก. . .เฮ้ยยแกทำอะไรของแกฟะ!!? “
“ในจม.เขียนว่าเราต้องจุ๊บกันจึงจะเริ่มภารกิจแรกและได้รับพลังมาอย่าว่ากันเลยนะครับกริมคุง^3^”
ร่างเล็กยิ่งบดปากและเล่นลิ้นเข้าไปอยู่ด้านในปากอุ่นๆของกริมจอว์อย่างเร่าร้อน มันทำให้ร่างสูงรู้สึก. . .ดีแบบบอกไม่ถูกและไม่สามารถต่อต้านเจ้าตาสีเขียวสวยนี่ได้เลยทั้งสองหลับตาพริ้มและต่างมอบรสจูบให้กัน...ผ่านไปครู่หนึ่งร่างเล็กเป็นฝ่ายถอดริมฝีปากออกก่อน และเมื่อหนุ่มตาสีเขียวสวยเปิดตาขึ้นก็ต้องตกใจกับภาพที่บังเกิดอยู่ตรงหน้าเขา. . .
“กริมคุง. . . ทำไมคุณถึงกลายเป็นผู้หญิงไปแล้วเนี่ย!!”
“หาอะไรนะ!!”
-๑-ตอนที่ 3 ระดับ 2!-๑-

ขณะที่ทั้งสองกำลังตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เจ้าภูตจิ๋วซาคอนก็บินเข้ามาในห้องสีชมพูเมื่อเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าจึงยิ้มแก้มปริอย่างพอใจ

“อ้าว!ดำเนินภารกิจแรกกันเสร็จแล้วรึขอรับ ฮ่าๆๆ งั้นดีเลยผมจะได้อธิบายถึงภารกิจทั้งหมดที่ต้อ. . .”

“แก. . .ทำให้ข้ากลับไปเป็นผู้ชายหมือนเดิมเดี๋ยวนี้นะไอ้เตี้ย!!”

ยังไม่ทันพูดจบคนผมฟ้าที่ตอนนี้กลายร่างเป็นหญิงสาววัยรุ่น ใช้มืออันเรียวบางบีบคอเจ้าภูตจิ๋วอย่างแรง ผมสีท้องฟ้าของเธอปลิวไสวไปตามแรงลมที่พัดมาจากหน้าต่าง แถมอารมณ์โทสะในตอนนี้เพิ่มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเสียด้วย

“. . .เอามือออกเถอะกริมคุง ตอนนี้ถึงจะฆ่าซาคอนก็กลับไปเป็นอย่างเดิมไม่ได้อยู่ดี สงบสติอารมณ์หน่อยซิครับ”

อุลคิโอร่าเห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้ามาห้ามปรามทั้งสองคน คนผมฟ้ามองหน้าเจ้าภูตจิ๋วอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ยอมปล่อยมืออันเรียวบางออกจากคอซาคอนแต่โดยดี

“~~แค่กๆๆ โอ้ววว ขอบพระคุณขอร๊าบบบท่านอุลคิโอร่า บุญคุณครั้งนี้กระผมจะไม่มีวันลืมเลย T T”

“ไม่เป็นอะไรหรอก ว่าแต่เล่าภารกิจที่พวกเราต้องทำให้เราฟังหน่อยสิ”

“ขอรับ ภารกิจที่ท่านทั้งสองต้องทำมีทั้งหมด 7 ระดับ หลังจากที่ท่านทั้งสองเคลียร์ระดับ 1 กันไปได้แล้วจะต้องถูกรีเซ็ตพลังทั้งหมดที่เคยมีอยู่ ซึ่งหากปฏิบัติภารกิจต่อๆไปสำเร็จหมด พลังทุกอย่างของท่านก็จะกลับคืนมา. . .”

ซาคอนเว้นการพูดไปช่วงหนึ่งแล้วหันหน้ามาทางกริมจอว์ในร่างของสาวน้อย

“รวมไปถึง. . .ร่างเนื้อชายของท่านก็จะกลับคืนมาเช่นกัน”

หลังจบประโยคสุดท้ายเจ้าภูตจิ๋วก็บินลงมาที่พื้นด้านหน้าของอุลคิโอร่าและกริมจอว์

“เอาละ พร้อมที่จะปฏิบัติภารกิจระดับ 2 หรือยังขอรับ^w^?? ”

“พร้อมแล้วคร้าบบบ~~ ^__^”

อุลคิโอร่าตอบคำถามของซาคอนอย่างร่าเริง แล้วหันหน้าไปยิ้มให้คนผมฟ้าที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นสาวน้อยร่างบอบบาง น่ารักน่าแกล้ง เป็นเชิงคำถามว่า พร้อมหรือยัง??

สาวน้อยเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตอบคำถามของร่างสูงและซาคอนเบาๆ

“ไม่พร้อม ก็ต้องพร้อมล่ะฟะ. . .”

เมื่อได้รับคำตอบเป็นการยืนยันความพร้อมของทั้งคู่ เสียงดีดนิ้วจากซาคอนก็ดังขึ้น ร่างกายของอุลคิโอร่าและกริมจอว์จึงถูกเทเลพอร์ตไปยังสถานที่เริ่มปฏิบัติภารกิจระดับ 2!

-----------------------------*****

ร่างของเอสปาร์ดาร์ทั้งสองถูกย้ายมาหน้าประตูของคฤหาสหลังใหญ่สีดำทะมึนบรรยากาศรอบๆไม่สู้จะสวยงามสักเท่าไหร่ มีเพียงพื้นทรายและต้นไม้แห้งๆที่ตายแล้ว เรียงรายกันอยู่เท่านั้น

และอีกอย่างที่ผิดปกติ คือ เจ้าภูตจิ๋วซาคอนหายไปซะแล้ว!!

“ซาคอน เฮ้! ซาคอน”

หนุ่มตาสีมรกต ขานชื่อหาเจ้าตัวยุ่งซาคอนที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง แต่ในความคิดของกริมจอว์ในตอนนี้กลับคิดว่า ไอ้เจ้าเตี้ยงี่เง่าแบบนั้นตายๆไปได้ซะก็ดี อย่าให้พลังและร่างชายกลับคืนมาได้นะพ่อจะเจี๋ยนไม่ให้เกิดเลย -*-

“ไม่ต้องไปเรียกหามันหรอกน่าอุลคิโอร่า เจ้านั่นน่ะมันไม่ตายง่ายๆหรอก”

“ซาคอน ยู้ฮู~~”

“นี่เจ้า. . .ฟังข้าอยู่รึเปล่าอุลคิโอร่า”

“ซาคอน เจ้าอยู่ที่ไหน ออกมาเร๊ววว”

“ได้บ้าอุล !!”

“คร๊าบบบผม~~ แหมกว่าจะเรียกชื่อแบบที่ผมอยากได้ยินได้น้า~รอตั้งนานแน่ะ^__^”

เจ้าของตาสีเขียวมรกตหันกลับมาหาสาวน้อยผมสีฟ้าที่ทำหน้าฉุนใส่ แล้วเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากสีซีดเผือดนั้นเข้ามาใกล้ๆหูของเธอ พลางกระซิบเบาๆ ทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยงและหน้าขึ้นสีแบบที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน

“แต่. . .ถ้าเป็นไปได้อยากให้เรียกนุ่มนวลกว่านี้อีกหน่อยนะครับ กริมมม. . .จัง^___^”

“กะ. . .แก. . .แกไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อข้าแบบนั้. . .น. . .”

ไม่รอให้ประโยคที่สาวน้อยผมสีครามพูดจบ ริมฝีปากสีหิมะก็เข้าประกบกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของสาวน้อยกริมจอว์ทันที แต่ครั้งนี้รุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าครั้งแรก ร่างบางถูกดันจนหลังติดกับกำแพงของคฤหาสน์ มือทั้งสองของเธอทำท่าจะผลักร่างสูงออก แต่ก็ถูกรวบแล้วคว้าหมับกดไว้เหนือศีรษะ แม้ใจจะต่อต้านรสจูบของคนที่ร่างสูงกว่าในตอนนี้แต่ร่างกายกลับยินยอมให้ลิ้นอุ่นล่วงล้ำเข้ามาซะอย่างนั้น

ผ่านไปหลายนาที ริมฝีปากของทั้งคู่ก็ยังไม่แยกออกจากกัน จนประตูไม้สีดำบานใหญ่เปิดอ้าออก พร้อมกับเสียงกระแอมที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้น

“เอ่อ. . .อะแฮ่มมมมขออภัยที่ขัดจังหวะนะคะ ขอเชิญท่านทั้งสองเข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะข้างนอกมันร้อนนะคะ”

สิ้นเสียงของหญิงสาว ผู้มีผมสีส้มเงางามและมีกิ๊ฟรูปดอกไม้สีฟ้าติดสองข้างของผมที่ยาวสลวยไปถึงกลางหลัง เจ้าของผมสีฟ้าจึงได้โอกาสผละริมฝีปากออกมาตั้งหลัก หน้าของร่างบางยังคงแดงแป๊ดเหมือนลูกมะเขือเทศไม่มีผิด พร้อมกับอาการลุกลี้ลุกลนที่ดูน่าขัน

“จะ. . .เจ้าเป็นใครกันน่ะ?? ”

“สวัสดีเจ้าค่ะท่านกริมจอว์และท่านอุลคิโอร่า ดิฉันชื่อ อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ เป็นแม่บ้านและผู้ควบคุมภารกิจระดับ 2 ของคฤหาสน์ดำแห่งนี้ค่ะ ท่านซาคอนเล่าเรื่องทุกอย่างให้ดิฉันฟังหมดแล้วยินดีต้อนรับนะคะ”

สาวผมส้มโค้งคำนับให้เอสปาร์ดาผู้ไร้พลังทั้งสองแล้วยิ้มให้อย่างสุภาพ

“ เชิญท่านทั้งสองเข้ามาข้างในก่อนค่ะ”

“ ครับ ขอบคุณมากครับคุณอิโนะอุเอะ เข้าไปในกันเถอะกริมจังง. . .ง  โอ๊ยยย~~แง๊วววต่อยเค้าทำไมอ่า

T wT ”

“ชิ. . .”

ร่างบางสะบัดหน้าใส่อุลคิโอร่าแล้วเดินตึงตังเข้าไปในคฤหาสน์อย่างหัวเสีย แต่กระนั้นการกระทำของเธอกลับทำให้อุลคิโอร่าขำในความน่ารักของเธอเสียมากกว่า

“คุณกริมจอว์เธอน่ารักนะคะ^__^”

“ครับ. .  . เธอน่ารักมากครับ. . .^__^”

อุลคิโอร่าหันไปยิ้มให้โอริฮิเมะ ก่อนจะเปลี่ยนรอยยิ้มที่ทะเล้น เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์แล้วเปลี่ยนทิศทางไปมองแผ่นหลังของคนผมฟ้าที่กำลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์

“น่ารักซะจน ไม่สามารถห้ามใจได้เลย”

----------****

ตอนนี้ข้าเดินเข้ามาจนถึงห้องรับแขกของไอ้คฤหาสน์ทึนทึกนี่แล้ว ส่วนไอ้หื่นกามอุลคิโอร่าที่จู่ๆนิสัยก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตรีนก็เดินดูนู่นดูนี่อย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กๆอยู่ที่ห้องโถงใกล้ๆกัน โดยมีผู้หญิงหน้าตาละอ่อนที่ชื่ออิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ ติดสอยห้อยตามมันอยู่ไม่ห่าง ให้ตายเถอะไม่อยากจะเชื่อว่าข้าต้องมาตกอยู่ในสภาพของเพศเมียที่อ่อนแอแบบนี้ ช่างน่าสมเพศนัก. . .เพราะแกคนเดียวอุลคิโอร่า ซิเฟอร์ ข้าถึงต้องมาอยู่ในสภาพที่ทุเรศแบบนี้อย่าให้ข้ากลับเป็นร่างเดิมได้นะ ถึงเวลานั้นข้าจะเอาดาบแทงคอหอยเจ้าไม่ให้เหลือชิ้นดีเลย

“อ้าว~~มาแล้วหรือขอรับท่านกริมจอว์แหมมัวแต่ไปสวีทกับท่านอุลคิโอร่าแถวไหนมาล่ะเนี่ย >..<

เสียงที่คุ้นเคยแต่เป็นเสียงที่ข้าไม่อยากได้ยินเป็นที่สุดดังเจื้อยแจ้วมาจากเก้าอี้ตัวใหญ่ที่อยู่หัวโต๊ะในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างสวยหรู ไอ้ภูตนรกซาคอนนี่เอง ให้ตายเหอะอุตส่าห์ดีใจว่ามันจำไม่โผล่มาแล้วนะ -*-”

“เงียบไปเลยนะไอ้เตี้ยระวังปากไว้หน่อยก็ดีข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นของเจ้า เอาล่ะเจ้าบอกมาซิทำไมจู่ๆไอ้เอสปาร์ดาร์หมายเลข 4 ถึงนิสัยเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”

“เอ๋?? เปลี่ยนไปเหรอขอรับ”

“ใช่! ถ้าเป็นเมื่อก่อนอย่าว่าแต่ยิ้มเลยขนาดแสดงความรู้สึกทางสีหน้าสักนิดเจ้านั่นยังไม่เคยแสดงให้เห็นเลย”

“ อืมมมม. . .ถ้าเช่นนั้นกระผมว่าคงจะโดนผลกระทบจากตอนที่อุกาบาตตกใส่น่ะครับคงจะไปกระทบกระเทือนอะไรเข้าแน่ๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะขอรับขอแค่เคลียร์ระดับ 7 ไปให้ได้ทุกอย่างก็จะกลับสู่สภาพเดิม”

“แหมคุยอะไรกันอยู่เหรอครับทั้งสองคน ขอผมร่วมด้วยสิ^___^”

ยังไม่ทันจะจับเค้าความได้หมดไอ้ตัวซีดก็เข้ามาสอดซะงั้น โว้ย~ตายยากจริงเชียวไอ้บ้านี่ สอดไปได้ซะทุกเรื่องถ้าข้าอยู่ในร่างชาย ป่านี้คงชักดาบออกมาฟันคอมันหลุดออกจากบ่าไปแล้ว

“สวัสดีขอรับท่านอุลคิโอร่า เชิญนั่งก่อนสิครับ ท่านกริมจอว์ก็ด้วยนั่งก่อนๆ”

อุลคิโอร่านั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ข้างๆกับหัวโต๊ะอย่างว่าง่าย ข้าเองก็จำใจต้องนั่ง แต่นั่งตรงข้ามกับไอ้ตาสีเขียวส่องนี่ ถึงจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่แต่จะให้ยืนดูไอ้สองคนนี่คุยกันอย่างสบายก็กระไรอยู่

“จะรับชาและของว่างก่อนมั้ยคะ??”

เด็กสาวผมสีส้มที่เพิ่งตามมาทีหลังเข็นรถที่มีน้ำชา พร้อม ขนมเค้ก 3 ชิ้น ที่ไม่รู้ไปเอามาตั้งแต่ตอนไหนหยุดอยู่ข้างๆกับซาคอน

“จัดสามที่เลยขอรับคุณโอริฮิเมะ”

“ได้ค่ะ คุณซาคอน”

ว่าแล้วเธอก็จัดของว่างพร้อมน้ำชามาให้พวกเราสามคน ชิ. . .ข้าไม่ค่อยชอบพวกของหวานๆแบบนี้หรอกนะแต่กินไปเพื่อความอยู่รอดแค่นั้นล่ะเฟ้ยยยย!! (มั่นใจมั้ยนู๋กริมม ??= =__ผักแว่น)

ผ่านไปครู่หนึ่งอาหารว่างที่ตระเตรียมไว้ก็หายลงไปอยู่ในท้องของพวกเราจนหมด เฮ้อ~อิ่มจิ๊บเป๋ง

“เอาล่ะขอรับรออีกสักครู่ก็จะถึงเวลาเริ่มภารกิจระดับ 2 แล้ว ก่อนอื่นมาดูรางวัลของระดับ 2 กันดีกว่าขอรับ”

เจ้าภูตจิ๋วควักอะไรบางอย่างออกมาจากหน้าอก มันเป็นขวดกลมๆสีชมพูดูเชยได้โล่มาก ข้าว่าคงจะเป็นไอเดียการออกแบบของไอ้นักวิทยาศาสตร์รคจิตนั่นเป็นแน่เพราะคงไม่มีใครออกแบบอะไรได้เชยไปกว่านี้แล้ว -*-

“นี่คือยาที่จะทำให้ผู้ที่มีร่างกายเป็นหญิงกลับคืนเป็นชายหนุ่มหุ่นล้ำบึก ได้อีกครั้งนะขอร๊าบบบบ หากท่านทั้งสองสามารถผ่านภารกิจนี้ไปได้ก็รับเอายานี้ไปได้เลยขอรับบบ>0<”

“เฮ้!จริงใช่มั้ย ที่ยานั่นจะทำให้กลับไปเป็นร่างชายแบบเดิมได้น่ะ”

“จริงสิขอรับข้าจะโกหกท่านกริมจอว์ทำไม”

ดีล่ะ!! ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟฝ่าไพรปีนคีรีลำบากสักแค่ไหน ข้าก็ต้องผ่านไอ้ระดับ 2 สุดวิปริตนี่ไปให้ได้สู้ว๊อยยย!!

“อ้อ! แล้วก็นี่ด้วยขอรับ”

เจ้าภูตจิ๋วดึงแท่งแก้วที่บรรจุของเหลวสีชมพูขุ่นๆออกมาจากหูด้านซ้ายของมันอย่างสบายใจ ที่เก็บดีๆก็มีออกจะเยอะทำไมมันต้องเก็บไว้ในหูด้วยฟะ -*-

“ไอ้ของเหลวน่าสะอิดสะเอียนนั่นมันอะไรน่ะ??”

ข้าหันไปมองไอ้แท่งแก้วประหลาดนั่นพลางจ้องอย่างสนใจ มันคงไม่มีขี้หูของไอ้เตี้ยนี่ติดอยู่นะ-*-

“นี่เป็นยาไว้สำหรับถอนพิษน่ะขอร๊าบบบบ”

“หืออ?? ยาถอนพิษ”

อุลคิโอร่าที่นิ่งฟังมานานหันไปถามซาคอนอย่างสงสัย

“ขอรับยาถอนพิษขอรับท่านฟังไม่ผิดหรอก. . .”

“แกเอาออกมาทำซากอะไรฟะ”

เฮ้ๆ. . .ข้ารู้สึกทะแม่งๆแล้วน่ะไอ้เจ้าเตี้ยนี่มันจะทำอะไรพิเรนๆอีกแล้วแน่ๆเลย -*-

“คุณอิโนะอุเอะขอรับได้เวลาเริ่มภารกิจระดับ 2 แล้วขอรับ”

“รับทราบค่ะ”

ซาคอนไม่ตอบคำถามของข้า แต่มันกลับกวักมือเรียกอิโนะอุเอะให้เข้าไปหาแล้วยื่นยาทั้งสองให้อิโนะอุเอะ เธอรับมาใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กๆของเธออย่างเบามือ

“ฮึกกก. . .โอ๊ยยยยยยยย”

“เฮ้ย!อุล. . .แกเป็นอะไรของแกน่ะ”

จู่ๆอุลคิโอร่าก็ทรุดลงไปนอนกองอยู่กับพื้น ท่าทางดูทรมานไม่น้อย ว๊อยย~เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกฟะเนี่ย = =”

“ท่าทางพิษจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะขอรับ^__^”

“แก. . .ไอ้เตี้ยแกทำอะไรกับอุลคิโอร่าน่ะหา!!!”

“ฮ่ะๆๆ ขอให้โชคดีสำหรับระดับ 2 นะขอรับ^__^”

ข้าวิ่งไปพยุงอุลคิโอร่าให้ระยะออกห่างจากซาคอนพอสมควร แต่เพียงแค่ซาคอนดีดนิ้วร่างของมันก็หายไปทันทีชิ. . .พออยู่ร่างหญิงแบบนี้แล้วทำอะไรได้ไม่คล่องเอาซะเลย แค่พยุงเจ้าซีดนี่คนเดียวยังแทบจะเอาไม่ไหว บัดซบจริงๆ

ตูมมมมมม!!

โต๊ะที่หนาหว่า 3 นิ้วถูกหมัดอันเรียวบางของอิโนะอุเอะทำลายด้วยมือเพียงข้างเดียว หมัดเมื่อครู่เฉียดโดนลำตัวของข้าไม่กี่เซนเท่านั้น แม่นี่. . .คิดจะทำอะไรกันน่ะ??

“ขอความกรุณาอย่าใช้คำไม่สุภาพนะคะ แล้วก็ได้เวลา เริ่มภารกิจระดับ 2 แล้วค่ะ คุณกริมจอว์ ^___^”

“!!??”

“กะ. . .กริมจัง . . .น่ะ. . .หนีไป. . .”

“แกน่ะเงียบไปเลยอุลตอนนี้แกไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรทั้งนั้น!

ข้าหันไปว๊ากใส่อุลคิโอร่าที่ตอนนี้สภาพจะตายแหล่มิตายแหล่อยู่รอมร่อ แล้วหันไปยิงคำถามใส่คนที่คิดจะอัดข้าเมื่อครู่ต่อทันที

“นี่ยัยบ้าเธอเป็นบ้าอะไรของเธอน่ะ! แล้วนี่ทำไมเธอต้องวางยาไอ้ซีดนี่ด้วย”

“ฮิๆๆ คุณกริมจอว์ดูเหมือนคุณจะเป็นผู้โชคดีนะคะ ที่ทานของว่างชิ้นที่ไม่ใส่ยาพิษเอาไว้. . .แต่น่าเสียดาย. . .”

คนผมสีส้มสืบเท้าเข้ามาใกล้ซึ่งห่างจากข้าเพียงไม่กี่เซน ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความอันตรายที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้

“. . . น่าเสียดายที่คุณต้องเป็นฝ่ายเลือกนะคะ. . .”

edit @ 30 Nov 2010 19:39:18 by •HimE•

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

เอามาลงเร็วๆนะค่ะ FC อุลค่ะ

#1 By Kazama Chikage on 2010-11-30 13:13